Εστιάζοντας στις δυνατότητες.

Όσοι αγαπούν εστιάζουν πάντα στο θετικό, στην ομορφιά, την καλοσύνη και τη χαρά. Αν και έχουν επίγνωση της σκοτεινής πλευράς της ζωής, αποφεύγουν να δίνουν βαρύτητα σ΄ αυτό. Η εμμονή μας με ό,τι είναι στραβό στον κόσμο, μας κάνει να μη βλέπουμε το καλό και το σωστό. Από την άλλη πλευρά, οι λύσεις γίνονται πιο ορατές υπό το φως των υφιστάμενων δυνατοτήτων.

Η ομορφιά και η καλοσύνη είναι οι ισχυρότερες δυνάμεις που μπορούμε να αντιπαρατάξουμε στην ασχήμια και το κακό. Οι αρνητικοί άνθρωποι ψάχνουν (και πάντα βρίσκουν) το αρνητικό, όπως ακριβώς οι θετικοί άνθρωποι ψάχνουν και βρίσκουν τη φωτεινή πλευρά της ύπαρξης. Και τα δύο υπάρχουν. Και τα δύο είναι πραγματικά και πάντα δίπλα μας. Η διαφορά είναι τόσο θεμελιώδης, όσο μια απόφαση και τόσο απλή όσο το άνοιγμα των ματιών μας.

"Απόσπασμα από το βιβλίο του Leo Buscaglia  Γεννημένοι να αγαπάμε, Στοχασμοί για την Αγάπη"

Ο κάθε άνθρωπος.......

Είσαι ό,τι ακούς.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ακούν ούτε το δέκα τοις εκατό απ΄ότι τους λένε! Έχουν το χάρισμα να ακούν μόνο ό,τι τους αφορά ή τους συμφέρει, ακούν φιλτράροντας εσωτερικά το προσλαμβανόμενο ερέθισμα.

Και όμως, τα αυτιά μας προορίζονται για να ακούν αγάπη. Δυσκολεύεσαι να το συλλάβεις, έτσι δεν είναι; ιδίως αν κάποιος στο περιβάλλον σου σε επικρίνει συχνά! Χωρίς αμφιβολία θα με ρωτήσεις :”Και πως να ακούσω αγάπη στα λόγια του συντρόφου μου, που άλλη δουλειά δεν κάνει από το να μου γκρινιάζει όταν δεν του αρέσει κάτι;”

Όταν και εσύ συμβεί να επικρίνεις κάποιον, μπορείς να δεις το κίνητρό σου, αυτό που κρύβεται πίσω από την επίκρισή σου; Επικρίνεις το συγκεκριμένο άτομο επειδή δεν το αγαπάς; Ή μήπως επειδή το αγαπάς υπερβολικά αλλά με λάθος τρόπο;

Δεν έχει σημασία πως αγαπάς, σημασία έχει, σε τελική ανάλυση, ότι αγαπάς! Να, λοιπόν, τι κρύβεται πίσω από την επίκριση. Είτε είναι ο σύντροφός σου, το παιδί σου,  ένας φίλος σου, επικρίνεις επειδή δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που διαμόρφωσες εσύ, όταν το γνώρισες. Ξάφνου, συμβαίνει κάτι και απογοητεύεσαι, επειδή το πρόσωπο αυτό δεν ενεργεί, δεν σκέφτεται και δεν μιλάει όπως θα ήθελες εσύ. Και το επικρίνεις. Γιατί; Απλούστατα επειδή θέλεις να το βοηθήσεις να δει πιο καθαρά, καθώς ενδόμυχα πιστεύεις ότι οφείλει να πράξει διαφορετικά.

Η όποια επίκριση υποκρύπτει αγάπη. Το μόνο που χρειάζεται για να ανακαλύψουμε αυτή την αγάπη, είναι να την ακούσουμε. Αν το πρόσωπο που επικρίνεις σου ήταν αδιάφορο, θα μπορούσε να κάνει ή να λέει οτιδήποτε: Δεν θα του έδινες την παραμικρή σημασία! Δεν θα σκεφτόσουν να το επικρίνεις, επειδή τα λόγια και οι πράξεις του θα σε άφηναν τελείως ασυγκίνητο. Το ίδιο κάνουν και οι άλλοι για σένα. Όταν σε επικρίνουν, κάτι σημαίνεις για αυτούς.  Επιπλέον, όταν σε επικρίνουν, έχεις παρατηρήσει ότι αναφέρονται σε συγκεκριμένη πράξη; Σε συγκεκριμένη στάση; Για το πως ντύνεσαι, πως μιλάς, πως γελάς, πως χτενίζεσαι, πως εργάζεσαι, και ούτω καθεξής; Άρα, επικρίνουν τη στάση σου και όχι τον πραγματικό σου εαυτό, την ουσία σου… Όταν βιώνεις συναισθήματα μετά από κάποια επίκριση, είναι γιατί ένοιωσες απόρριψη, δεν ένοιωσες αγάπη για το βαθύτερο είναι σου. Και όμως, ο άλλος δεν επέκρινε την ουσία σου, το βαθύτερο είναι σου. Ως άνθρωπο, ως πλάσμα, σε αγαπάει. Αντίρρηση έχει  μόνο για τη συγκεκριμένη συμπεριφορά σου.

Ας υποθέσουμε τώρα , ότι κάποιος έρχεται σε σένα για να κάνει παράπονα. Αντί να ακούσεις μόνο το ότι ο άλλος χρειάζεται ένα “ευήκοο αυτί“, γιατί να μην ακούσεις και ότι με το παράπονό του ζητάει τη συμβουλή σου; Γιατί δεν το ψάχνεις λιγάκι; Σου το λέω αυτό, επειδή χαρακτηρίζει πολύ τις ανθρώπινες σχέσεις. Πιστεύουμε πως έχουμε απαντήσεις για όλα. Χωρίς να εξακριβώσουμε αν ο άλλος χρειάζεται τη βοήθειά μας, αραδιάζουμε τις καλές συμβουλές μας.  Είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να του λύσουμε το πρόβλημα, περιμένουμε μάλιστα να μας εκφράσει και ευγνωμοσύνη. Η πραγματικότητα είναι συνήθως εντελώς διαφορετική. Τις περισσότερες φορές, αυτός που παραπονιέται δεν είναι καθόλου έτοιμος να πράξει τα δέοντα για να αλλάξει τα κακώς κείμενα. Και η καλή συμβουλή σου δεν θα τον εντυπωσιάσει καθόλου. Δεν είναι αυτό που θέλει να ακούσει.

Αφού σου εκθέσει το πρόβλημά του, ρώτησέ τον αν θέλει τη βοήθειά σου, αν ενδιαφέρεται να ακούσει τη γνώμη και τις προτάσεις σου. Η αντίδρασή του θα σου υποδείξει ποια θα είναι η καλύτερη στάση σου. Συχνά, η συμβουλή που θέλουμε να δώσουμε στους άλλους είναι μια γνώμη που θα έπρεπε  να δώσουμε στον εαυτό μας, μια συμβουλή που αρμόζει σε εμάς. Η συμβουλή αυτή δεν ταιριάζει απαραιτήτως και στον άλλο. Μάντεψε την ανάγκη του ανθρώπου, πες του ό,τι θέλει να ακούσει, και θα πετάξει στα ουράνια!

Σου έτυχε ποτέ να γνωρίσεις κάποιον που διαρκώς παραπονιέται και που, παρά τις όποιες παρεμβάσεις σου, συνεχίζει να ζει με δυστυχίες  και προβλήματα; Την επόμενη φορά που θα σου αραδιάσει τις δυστυχίες του, θα τον βοηθήσεις λέγοντάς του το εξής :”Σε άκουσα με μεγάλη προσοχή. Τώρα, θέλω να ακούσω και τι αποφάσισες να κάνεις για να λύσεις το πρόβλημά σου.” Μπορεί να μη χαρεί καθόλου και να σου απαντήσει: “‘Ακουσέ με!!! Δεν έχω άλλη επιλογή! Τίποτα δεν αλλάζει! Όλα είναι εναντίον μου!” Τότε, πες του με ήρεμο τόνο ότι δεν θέλεις πια να τον ακούς να μιλάει για τα προβλήματά του, και ότι στο μέλλον μετά χαράς θα τον ακούσεις, με την προϋπόθεση όμως ότι θα έχει επίσης και σχέδιο δράσης για την αντιμετώπισή τους. Βέβαια, τα λόγια σου ενδέχεται να προκαλέσουν μεγάλο σοκ, ίσως και να σου θυμώσει. Μπορεί όμως να συμβεί το εντελώς αντίθετο, να τον βάλεις σε σκέψεις για τη συμπεριφορά του.

Στην πραγματικότητα, αυτό που περιμένει από εσένα το συγκεκριμένο άτομο αραδιάζοντας ασταμάτητα τα παράπονά του, είναι να νοιώσει καλύτερα με λόγια του τύπου: “Μη στεναχωριέσαι! Δεν είναι και τόσο φοβερό! Όλα θα πάνε καλά, θα δεις! Κάνε υπομονή και κουράγιο, στο τέλος όλα φτιάχνουν!” Θέλει να ακούσει λόγια παρηγοριάς. Όταν τελειώσεις με τις παρηγοριές σου, το πιο πιθανό είναι να σου πει:¨Α! Τώρα νοιώθω καλά! Πάντα μου κάνει καλό να κουβεντιάζω μαζί σου!” Όλη αυτή την ώρα, ούτε εσύ ούτε ο άλλος κάνατε κάτι για να μετατρέψετε την ενέργεια δυστυχίας σε ενέργεια ευτυχίας.

Εσύ χρησιμοποίησες την ενέργειά σου για παρηγοριά, λέγοντας ακριβώς ό,τι ο άλλος ήθελε να ακούσει, και εκείνος θα συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο δυστυχίας. Κανείς δεν ευθύνεται για τη δυστυχία του άλλου. Δεν χρειάζεται λοιπόν να φροντίζεις για την ευτυχία των άλλων. Ο ρόλος σου δεν είναι, σε καμία περίπτωση, να τους παρηγορείς, ώστε να συνεχίσουν να παραπονιούνται για τις επικρίσεις και τα προβλήματά τους.

Σου συμβαίνει ποτέ να ενοχληθείς ακούγοντας ψέματα, να νοιώσεις στα τρίσβαθα της ψυχής σου ότι κάτι ακούστηκε περίεργα απ΄ ότι σου είπαν; Ποιά στάση κρατάς σε μια τέτοια περίπτωση; Ακούς τον συνομιλητή σου παριστάνοντας ότι τον πιστεύεις ενώ ενδόμυχα τον επικρίνεις; Αν συμβαίνει αυτό, τότε δεν είσαι πιο ειλικρινής από εκείνον! Ψεύδεσαι και εσύ, αφού σκέφτεσαι κάτι και αφήνεις να πιστεύουν κάτι άλλο. Εάν αντιλαμβάνεσαι ότι τα άτομα στο περιβάλλον σου δεν είναι ειλικρινή, πρέπει να καταλάβεις ότι βρίσκονται εκεί για να συνειδητοποιήσεις ότι ούτε και εσύ είσαι πάντα ειλικρινής. Και όταν δεν είσαι ειλικρινής, δεν το κάνεις από κακία! Συχνά, μια τέτοια στάση προκαλείται από φόβο, φοβάσαι μη γελάσουν μαζί σου, φοβάσαι μήπως δεν σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, μήπως κάνεις λάθος… Αποδέξου λοιπόν, ότι όταν οι άλλοι δεν είναι ειλικρινείς μαζί σου, έχουν κι εκείνοι τους φόβους τους. Αντί να τους επικρίνεις, δες σε αυτούς το μικρό παιδί που φοβάται.

Αν θέλεις πραγματικά να αλλάξεις την κατάσταση, άρχισε από σήμερα κιόλας να είσαι ειλικρινής. Όταν σου μιλάει κάποιος και αισθάνεσαι ότι αυτό που άκουσες είναι λάθος, να το εκφράσεις αμέσως.

Αν μια στάση σε ενοχλεί, είναι επειδή αντανακλά κάτι που υπάρχει μέσα σου.  Αν ενεργείς με συγκεκριμένο τρόπο, ενώ μέσα σου αισθάνεσαι εντελώς διαφορετικά, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα η επίκριση. Δεν έχει σημασία αν είναι αυτοκριτική ή επίκριση των άλλων. Όσο διαρκεί όμως αυτό, κανείς δεν νοιώθει καλά γύρω σου. Το κλίμα της επίκρισης έχει ως αποτέλεσμα να εκπέμπεις στον περίγυρό σου κύματα δυσφορίας.

Αντί να ακούς λόγια αυταρχισμού, μπορείς να επιλέξεις να ακούς λόγια αγάπης! Το άτομο που σου δίνει την εντύπωση του αυταρχικού, είναι συχνά άτομο που προβάλλει μια έντονη προσωπικότητα, απλώς και μόνο για να κρύψει το φόβο του. Ενδέχεται επίσης, να θέλει πραγματικά να σε βοηθήσει, αλλά το κάνει με τρόπο αυταρχικό, επειδή δεν γνωρίζει να συμπεριφερθεί διαφορετικά. Χωρίς αμφιβολία, εκφράζει ό,τι έμαθε στα παιδικά του χρόνια. Ετσι ανατράφηκε από τους γονείς του και έτσι σου εκφράζει την αγάπη του. Αν μάθεις λοιπόν να βλέπεις μόνο την αγάπη, το φόβο ή τον πόνο στα αυταρχικά άτομα, δεν θα ξανακούσεις αυταρχικά λόγια. Τα αυταρχικά άτομα θα πάψουν να αποτελούν απειλή.

Αν θέλεις να κάνεις μια πράξη αγάπης προς τον εαυτό σου, άρχισε από σήμερα να ακούς πραγματικά όταν σου μιλούν οι άνθρωποι. Αν το μήνυμα δεν είναι σαφές, πες τους να το επαναλάβουν και αφουγκράσου προσεκτικά για να συλλάβεις τα λόγια της αγάπης. Η ζωή σου θα αλλάξει ριζικά με τη σπουδαία τούτη άσκηση.

Ό,τι ακούς, λοιπόν, σου δίνει μια άλλη δύναμη για να αλλάξεις τη ζωή σου. Γιατί να μην χρησιμοποιήσεις τις ισχυρές αυτές δυνάμεις που σου ανήκουν; Πράγματι, όταν δεν αποδέχεσαι κάτι που σου λένε, όταν θυμώνεις, απαρνιέσαι τη δύναμή σου. Και κάθε φορά που απαρνιόμαστε τη δύναμή μας, βιώνουμε οργή για τον εαυτό μας. Η οργή αυτή, συσσωρεύεται με αργό ρυθμό και κάποια στιγμή θα ξεσπάσει.

Για να οδηγηθείς στην ευτυχία, φρόντισε να ακούς υπέροχα πράγματα, γέμισε τον εαυτό σου με πράγματα καταπληκτικά. Είναι ελεύθερη η επιλογή σου ! Κανείς δεν υποχρεώνεται να ακούσει κάτι που δεν θέλει.

Ο καλύτερος τρόπος να ρυθμίσεις τη συμπεριφορά σου απέναντι στους άλλους είναι να χρησιμοποιήσεις τη διακριτική σου ευχέρεια και να ακολουθήσεις τη διαίσθησή σου.

Φίλος μου είναι όποιος δεν διστάζει να με διορθώσει. Η κουβέντα που αρχίζει να με ενοχλεί, είναι η κουβέντα που αρχίζω να ακούω.

" Απόσπασμα από το βιβλίο της Lise Bourbeau Μάθε ποιός στ΄αλήθεια είσαι "

Και εγώ αυτό Λ α Χ τ Α ρ Ω........

Σ'αγαπάω....

L o V e

Κάθε μέρα θα θυμίζω
στον εαυτό μου
να απλώνει το χέρι
και να σε αγγίζει απαλά.
Γιατί δεν θέλω
να χάσω την ευκαιρία
να σε αγγίξω.
Κάθε μέρα θα δίνω
στον εαυτό μου
την ευκαιρια της αγάπης,
ο,τι κι αν συμβεί.
              " Leo Buscalia "

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπο σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;
" Ντῖνος Χριστιανόπουλος "

Όλα όσα μας εκνευρίζουν στους άλλους μπορούν να μας οδηγήσουν σε μια κατανόηση του εαυτού μας.....

 Κάποτε ήταν ενας γεωργός που δούλευε στο χωράφι του,οταν εμφανίστηκε ένας ξένος στο δρόμο.

<<Αναρωτιόμουν>>, είπε ο ξένος ,<<τι άνθρωποι να ζόυν εδώ γύρω>>.

<<Λοιπόν, είπε ο γεωργός,<<τι άνθρωποι ζούν απο εκεί απ' όπου ήρθες;>>

<<Όχι πολύ καλοί>>,απάντησε ο ξένος. <<Είναι εγωιστές και φθονεροί και καθόλου φιλικοί.Χαίρομαι που έφυγα και τους άφησα πίσω μου.>>

<<Λοιπόν>> είπε ο γεωργός,<<φαντάζομαι οτι θα βρείς το ίδιο είδος ανθρώπων κι εδώ...εγωιστές και φθονερούς και καθόλου φιλικούς. Είναι πολύ πιθανό να μην σου αρέσει ούτε εδώ>>.

Ο ξένος συνέχισε το δρόμο του.

Λίγο αργότερα,ένας άλλος ξένος εμφανίστηκε στο δρόμο.

<<Σκεφτόμουν να μετακομίσω>>,είπε ο ξένος,<<και αναρωτιόμουν τι σόι άνθρωποι ζούν εδώ γύρω>>.

<<Λοιπόν >>,είπε ο γεωργός ,<<τι σόι άνθρωποι ζούν εκεί απ'οπου ήρθες;>>

<<Ω, θαυμάσιοι >>,απάντησε ο δεύτερος ξένος. <<Γενναιόδωροι και ευγενικοί και πολύ φιλικοί.Θα λυπηθώ πολύ όταν τους αφήσω>>.

<<Ε>>, είπε ο γεωργός, <<φαντάζομαι οτι θα βρείς τα ίδια και εδώ...γενναιόδωρους και ευγενικούς και πολύ φιλικούς ανθρώπους.Είμαι σίγουρος οτι θα σου άρεσει εδώ>>.

"Το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας είναι πως οταν αντιδρούμε αρνητικά σε κάποιον,στην πραγματικότητα είμαστε αρητικοί σε κάτι που δεν μας αρέσει μέσα μας.Έχει λεχθεί οτι τα σφάλματα των άλλων είναι σαν τους προβολείς αυτοκινητου* φαίνονται πάντοτε πιο εκτυφλωτικά απο τα δικά μας. Πολλοί έχουμε γίνει ειδήμονες στην αξιολόγηση και στην κριτική των αλλων,επειδή με τον τρόπο αυτο κρατάμε τους προβολείς μακριά απο εμάς.Το γεγονός είναι οτι τα ελαττώματα που επισημαίνουμε στους άλλους είναι συνήθως αυτά ακριβώς αυτά που δεν αρέσουν στον εαυτό μας."

Οι άμυνες της ψυχής...

Η ψυχή του ανθρώπου είναι τόσο περίπλοκη και τόσο δαιδαλώδης, που ποτέ κανείς δεν μπορεί να την γνωρίσει και να την κατανοήσει με τρόπο απόλυτο, παρά μόνο ο Θεός. Γι' αυτό και η αγάπη εμπεριέχει πόνο. Γιατί τα όρια του ανθρώπου δεν του επιτρέπουν να γνωρίσει την ψυχή εκείνων που αγαπά με τέτοιο τρόπο , ώστε να μην κάνει καμία άτσαλη κίνηση, καμία αστοχία. Είναι ανθρώπινο λοιπόν, να πληγώνουμε και να πληγωνόμαστε. Μάλιστα, όσο περισσότερο αγαπάμε κάποι

ον , τόσο πιο βαθιά θα μας πληγώσει. Γιατί σε αυτόν τον άνθρωπο έχουμε παραχωρήσει το κλειδί της ψυχής μας, κατοικεί μέσα μας, περπατά στα πιο ευαίσθητα δώματα του είναι μας, και έχει τη δύναμη να ψηλαφίσει τον μέσα μας κόσμο, να τον εξερευνήσει, να ανακινήσει ό,τι πιο δικό μας..

Πρέπει να θυμόμαστε πως η κάθε ψυχή έχει τις άμυνές της. Η κάθε ψυχή είναι ένα μικρό, πεισματάρικο παιδί που ζητά το γλυκό του. Κάποιο παιδί θα επιλέξει να σταυρώσει τα χέρια θυμωμένο, θα μας γυρίσει την πλάτη, και θα περιμένει εκεί, αμίλητο, μέχρι να καταλάβουμε, οτι το μόνο που θέλει, είναι να το πλησιάσουμε. Κάποιο άλλο παιδί, θα τρέξει πάνω μας, και θα αρχίσει να τραβά επίμονα την άκρη του παντελονιού μας, ζητώντας ανυπόμονα το χάδι μας. Τόσο αντιφατικές, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους αντιδράσεις, κι όμως συνοψίζουν και οι δύο το κοινό, πανανθρώπινο αίτημα για αγάπη.

Κι αν η αγάπη είναι τόσο περίπλοκη, και οι άμυνες τόσο εύκολο να ενεργοποιηθούν, προσπαθούμε να σκεπάζουμε τους αγαπημένους μας με την φροντίδα μας, σιωπηλά, αθόρυβα, κρυφά.. Κάποιες φορές, μόνο κρυφά... Και είναι τόσο δύσκολο να επιλέξουμε το σωστό χάδι...! Εκείνο το χάδι που δεν θα πληγώσει, που δεν θα πονέσει, που δεν θα ξυπνήσει τις αρχέγονες εκείνες ενστικτώδεις αντιδράσεις... Ίσως το μόνο αλάνθαστο, στοργικό, ανόθευτο χάδι, να είναι αυτό της προσευχής. Η προσευχή για το αγαπημένο πρόσωπο, είναι η μόνη που δεν παραβιάζει την ελευθερία του, που δεν πονά την ψυχή του, που δεν ενεργοποιεί τις άμυνές του, που βοηθά, που σκεπάζει... Η προσευχή είναι εκείνη που μας ενώνει για πάντα με όσους αγαπάμε με την διαμεσολάβηση του Θεού. Υπάρχει άραγε, πιο ευλογημένη, πιο ουσιαστική αγάπη, από εκείνη που μπολιάζεται στην δική Του τέλεια αγάπη;

Σ.

Πηγή: http://apostagmatakardias.blogspot.gr/2012/06/blog-post_13.html

~ Ευχαριστώ την Σταυρούλα για την παραχώρηση του κειμένου ~

Η νοσταλγική ομορφιά..

Αυτα τα ξαφνικά κύματα νοσταλγίας, που έρχονται τόσο απροσδόκητα, παλιά προκαλούσαν κάποια θλίψη. Όχι όμως πια. Γιατί σήμερα, γνωρίζω πως αυτά τα κύματα είναι πλούτος, είναι δύναμη. Και είναι τόσο ανεκτίμητο δώρο το αίσθημα της αγάπης, που έχουμε νοιώσει για κάποιους ανθρώπους, ακόμη κι αν η σχέση μας μαζί τους μας έχει αφήσει πληγές.. Πόσο άχαρη η ζωή , αλήθεια, δίχως να έχει νοιώσει κανείς αυτή την ακατανίκητη ορμή της αγάπης μέσα του και πόσο πολύτιμα τα δώρα της, ακόμη κι αυτά του πόνου και της νοσταλγίας..! Aυτά τα  κύματα νοσταλγίας κάποιου αγαπημένου προσώπου, ας μας γεμίζουν θαλπωρή, ας μας υπενθυμίζουν όσα αδιάκοπα βιώνουμε, αλλά κάποιες φορές ξεχνάμε: πως η αγάπη η αληθινή ποτέ της δε στερεύει, πως ζει πέρα απο κάθε απόσταση και κάθε πέρασμα του χρόνου. Ίσως ακόμη να αυξάνει, να μεγαλώνει, να γιγαντώνεται. Γιατι ό,τι αληθινό μέσα μας είναι και αθάνατο.

Υπάρχουνε στιγμές, που ανθρώπινα μας λυγίζουν αυτές οι νοσταλγικές στιγμές και το μόνο που επιθυμούμε είναι να κοιτάξουμε μάτια αγαπημένα, ζωντανά, να αντανακλούν τα δικά μας μάτια, κι όχι άχαρα και παγωμένα μάτια, μέσα απο μια φωτογραφία. Μα είναι ανώφελο να παραβιάζει κανείς την ελευθερία του άλλου και τις αποστάσεις που εκείνος έχει επιλέξει, για όποιον λόγο κι αν το κάνει. Και έχω μάθει πια καλά, πως αν η ελευθερία οδηγήσει κάποιον ξανά στα βήματά μας, με διάθεση ανοιχτής και καθαρής καρδιάς, μόνο τότε θ'αξίζει η στιγμή. Ό,τιδήποτε άλλο, άχαρο και βεβιασμένο, ασχημαίνει την ομορφιά των συναισθημάτων μας.

Το χρέος του κάθε ανθρώπου είναι να παλεύει για την αγάπη, χωρίς ποτέ να παραβιάζει την ελευθερία του αγαπημένου του προσώπου. Όπου η πορεία μας προς την καρδιά του άλλου συναντήσει τοίχο , εκεί είναι και το τέρμα και το όριο της δικής μας προσπάθειας. Εκεί, είναι σειρά του άλλου, εαν και εφόσον μας αγαπά, να γκρεμίσει τα τείχη που εκείνος έχτισε. Ν'αποφασίσει αν θέλει να μας αφήσει απο την άλλη πλευρά του τείχους, αν θέλει να μοιραστεί τον κόσμο του μαζί μας... Να γιατρέψει τις πληγές , που ίσως άθελά του μας προξένησε..

Διαφορετικά, η νοσταλγία ας μένει μέσα μας ως κάτι όμορφο και όχι ως κάτι λυπηρό, να μας θυμίζει τα όσα πλούσια κρύβουμε μέσα μας... Γιατί η αγάπη είναι πλούτος και όχι μιζέρια και κατήφεια..! Η νοσταλγία είναι όλα όσα όμορφα ζήσαμε, τα χαμόγελα, η τρυφερότητα, το βλέμμα εκείνο που κοιτούσε μέσα μας, το άνοιγμα της ψυχής μας, όλες εκείνες οι στιγμές που μας φέρνουν δάκρυα συγκίνησης.. Μόνο ένας άνθρωπος που αντιλαμβάνεται τον πλούτο της αγάπης, πέρα απο τις ανθρώπινες αδυναμίες, αστοχίες και πληγές, μπορεί να τη βιώσει, χωρίς να τον πνίξει η στενότητα της καρδιάς του. Μόνο ένας άνθρωπος με πλούσια, ευρύχωρη καρδιά, μπορεί να χωρέσει την απεραντοσύνη της αγάπης....!

Το εύχομαι σε όλους μας!

Σ.

Πηγή:http://apostagmatakardias.blogspot.gr/2012/07/blog-post.html

Η Μηλόπιτα της Μαμάς.....

Η αξία σου έρχεται απο ψηλά..

Έρχονται κάποιες στιγμές σε όλους μας, που νοιώθουμε τόσο μικροί, τόσο ασήμαντοι σαν μικρά μερμηγκάκια...Σκεφτόμαστε πως τίποτε δεν αξίζουμε, αφου κανείς δεν μας σκέφτηκε σήμερα, κανείς δεν μας πήρε τηλέφωνο να δει πώς είμαστε, κανείς δεν μας είπε μία όμορφη κουβέντα.. Ο γείτονας με κοίταξε υποτιμητικά, κάποιος φίλος με περιφρόνησε, άνοιξα τα χέρια μου να τον αγκαλιάσω και εκείνος αγνόησε την αγκαλιά μου και έστρεψε το βλέμμα του αλλού..
Απόλυτα ανθρώπινες όλες αυτές οι σκέψεις που κάνεις, καθ'όλα κατανοητές. Ποιός δεν ένοιωσε να περισσεύει κάποιες στιγμές της ζωής του; Ποιός δεν ένοιωσε μόνος, ασήμαντος, μη επιθυμητός; Σε νοιώθω, σε καταλαβαίνω, μην ντρέπεσαι που νοιώθεις όλα αυτά τα ''ανθρώπινα'', γιατί ανθρώπινα είναι..και να σου θυμίσω πως είσαι...άνθρωπος!

Όλα αυτά τα συναισθήματα όμως πηγάζουν απο τη λάθος θέση που έχουμε απέναντι στον εαυτό μας και την ζωή. Η αξία σου, δεν πηγάζει απο τη γνώμη των ανθρώπων, απο την επιδοκιμασία ή την αποδοκιμασία τους, απο την αποδοχή τους ή την απόρριψή τους. Οι άνθρωποι είναι ατελείς, έχουν ψεγάδια, ιδιοτροπίες, κακίες και συμπάθειες. Αλίμονο αν προσπαθείς μια ζωή να ταιριάξεις στις ορέξεις των άλλων γύρω σου. Θα χαθείς, θα κουραστείς, θα ξεχάσεις ποιός είσαι. Πόσο με στενοχωρεί και μόνο η σκέψη να σε δω με ξένο πρόσωπο, ανοικείο, κομμένο και ραμμένο σε κάτι που δεν είσαι εσύ..αυτός ο θαυμάσιος, ξεχωριστός και μοναδικός ''εσύ''...!!!

Η αξία σου πηγάζει απο την αγάπη που σου έδειξε και συνεχίζει να σου δείχνει ο Θεός. Αξίζεις τα πάντα, γιατί ο Θεός σου έδωσε πνοή, ύπαρξη, αξία, και μία μοναδική ψυχή! Και σε φροντίζει κάθε μέρα, σε κάθε βήμα σου, και δεν σε αφήνει να χαθείς, και αγωνιά να σώσει την ψυχούλα σου απο κάθε βρωμιά, απο κάθε κίνδυνο! Σκέψου, αναλογίσου, πόσο μεγάλη αξία έχεις, ώστε να ασχολείται μαζί σου ο ουρανός, ο ίδιος ο Θεός! Σκέψου γλυκιέ μου άνθρωπε, πόσο ψηλά σε ανεβάζει ο ίδιος ο Θεός και πόσο χαμηλά ρίχνεις εσύ τον εαυτό σου στριμώχνοντάς τον σε φόρμες που δεν είναι δικιές σου, που δεν σε χωράνε..

Κάθησε λίγες στιγμές της κάθε μέρας σου με τον εαυτό σου, μίλησέ του, άκου τί έχει να σου πει, νοιώσε την πληρότητα της παρέας που σου προσφέρει ο ιδιος ο εαυτός σου και τότε θα δεις πως δεν έχεις ανάγκη την αποδοχή των άλλων..θα δεις πως η παρέα του εαυτού σου μπορεί κάποιες φορές να σε γεμίσει πιο πολύ απο όλου του κόσμου την συνάφεια και συναναστροφή.

Μην περιμένεις απο τους ανθρώπους να σου προσφέρουν την τέλεια αγάπη, γιάτί οι άνθρωποι ηθελημένα ή μη θα σε πληγώσουν, θα σε απογοητεύσουν, θα κάνουν αστοχίες στους χειρισμούς τους μαζί σου..όσο και να το θέλουν δεν μπορούν να σου προσφέρουν την αγάπη στην τέλεια μορφή της, χωρίς να σου προσφέρουν μαζί και πόνο. Γι'αυτό πάψε να εξαρτάς τον εαύτό σου απο την αγάπη των άλλων γύρω σου. Στρέψε την καρδιά σου στην μόνη τέλεια και ανιδιοτελής αγάπη, αυτή του θεού. Φρόντισε την σχέση σου μαζί Του, μίλησέ Του, ασχολήσου μαζί Του, και θα δεις πως εκεί θα βρεις την πραγματική γαλήνη και ειρήνη με τον εαυτό σου , αλλα και με τους άλλους ανθρώπους γύρω σου. Δέξου τα δώρα που έχουν να σου προσφέρουν οι άνθρωποι γύρω σου, χωρίς να περιμένεις όμως κάτι παραπάνω. Δέξου τα δώρα και πρόσφερε και εσύ τα δικά σου. Αναζήτα όμως το τέλειο μόνο στην αγάπη του Θεού. Κοίτα προς τον ουρανό και θα δεις αγγέλους...! Κοίτα προς τον ουρανό και ο ουρανός θα μπει μέσα στην καρδιά σου...! :-)

Σ.

Πηγή:http://apostagmatakardias.blogspot.gr/2011/11/blog-post.html

Οι Αυτοκτονίες, η Οικονομική Κρίση και τα Πρότυπά μας

Σκέψεις με αφορμή μια αυτοκτονία

Πριν λίγες μέρες, κάποιος γνωστός μου, αυτοκτόνησε.
Τι έκανε όμως έναν δημόσιο υπάλληλο, κάτοχο πτυχίου, με μόνιμη εργασία, παντρεμένο (χωρισμένο για την ακρίβεια) και με παιδί, να προτιμάει τον θάνατο; Σας παρακαλώ, μην βιαστείτε να απαντήσετε με τη γνωστή «καραμέλα» για την «οικονομική κρίση».
Πριν την οικονομική , έχει προηγηθεί μια άλλη κατάρρευση, η ηθική, η ψυχική, η πνευματική.

 Η πορεία της ζωής του
Ο Λ. πίστεψε στο πρότυπο που του καλλιέργησαν οι γονείς του, το σχολείο του, η τηλεόραση.
Πίστεψε κατ αρχήν ότι αν περάσει στο Πανεπιστήμιο θα είναι πετυχημένος.
Πίστεψε ότι -σε αντίθεση με τις χειρωνακτικές εργασίες- θα μπορεί να βγάζει χρήματα χωρίς ιδιαίτερο κόπο.
Και αφού η τηλεόραση μας έπεισε ότι τα χρήματα εξασφαλίζουν την ευτυχία, όταν θα έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και θα είχε χρήματα, δεν θα χρειαζόταν να μοχθεί κι έτσι θα ζούσε πλέον την υπόλοιπη ζωή του «ευτυχισμένος«!
Κι έβγαλε το Πανεπιστήμιο, και διορίστηκε στο δημόσιο (μία ακόμη εξασφάλιση σιγουριάς) και παντρεύτηκε, και απέκτησε και παιδί και σπίτι και αυτοκίνητο …
Όλα σύμφωνα με το πρότυπο που του καλλιεργήσαμε.
Μετά όμως ήρθε ο εγωισμός, συγνώμη, ο χωρισμός εννοούσα.  Και βρέθηκε και πάλι, μόνος.
Αλλά έστω κι έτσι, ήταν ακόμη νέος, οπότε με την εξασφαλισμένη εργασία του στο δημόσιο και την καλή του εμφάνιση, θα μπορούσε σχετικά εύκολα να βρει μία άλλη «σύντροφο».
Και βρήκε, και νέα όνειρα και νέες ελπίδες ευτυχίας.
Αλλά κάπου εκεί, μαζί με το εσωτερικό κενό έρχεται και η οικονομική κατάρρευση. Τη θυμάστε εκείνη την «παραβολή του ασώτου» που ακούγαμε στην εκκλησία; Γιατί όταν η μικρότερη σε ηλικία όμορφη σύντροφος βλέπει να «τελειώνουν» τα χρήματα, τότε αισθάνεται ότι «κάτι δεν πάει καλά στη σχέση» και ψάχνει βρίσκει τον επόμενο … «άντρα».
Οπότε ο πετυχημένος πτυχιούχος δημόσιος υπάλληλος μένει και πάλι, μόνος.
Μόνος ..
Και τότε είναι που αναρωτιέται πάνω σε τι θεμέλια έχτισε τη ζωή του και που πήγε  η ευτυχία που του υποσχόταν όλοι.
Και σε μια κοινωνία που ο καθένας επιδιώκει «να περνάει καλά«, σε μια κοινωνία που οι φίλοι όταν δεν χρησιμεύουν ως «συνοδοί» στις εξόδους υπάρχουν επειδή μπορεί να μας φανούν «χρήσιμοι».
Σε μια κοινωνία που δεν υπάρχουν πλέον συγγενείς, γείτονες, φίλοι, συχωριανοί.
Σε μια κοινωνία που όσοι μπορούν, φοράνε τη μάσκα του «πετυχημένου» και «μοστράρουν» στην ανώνυμη πόλη και οι υπόλοιποι απλά αφήνονται στην τύχη τους.
Τότε το εσωτερικό κενό γίνεται δυσβάσταχτο.
Όμως …
αν δεν άκουγε τις σειρήνες της ευδαιμονίας ..

• αν οι γονείς του τον προέτρεπαν να βγάζει με «τον ιδρώτα του προσώπου του τον άρτον του» (όπως μας είχε προτρέψει ο Θεός όταν μας έβγαζε από τον Παράδεισο).
• αν το σχολείο τον γέμιζε με τα ιδανικά της Ορθόδοξης πίστης και της πατρίδας, που έκαναν τη φυλή μας να αντέξει πολλούς αιώνες, με σκληρές δοκιμασίες και πείνα και σκλαβιά, χωρίς κανείς να αυτοκτονεί
• αν η καλοπέραση είχε αντικατασταθεί με την εγκράτεια, με την άσκηση, με τη νηστεία, με το αρχαιοελληνικό «μέτρο»
• αν ο πλούτος είχε αντικατασταθεί με την αρετή (τη θυμάστε εκείνη την ιστορία με τον Ηρακλή, την Αρετή και την Κακία, την διδάσκουν άραγε ακόμη στα σχολεία μας ; )
• αν αντί για τους καραγκιόζηδες που εμφανίζονται ως σωσίες στην τηλεόραση βλέπαμε τις αγιογραφίες στα ταπεινά ξωκλήσια μας, τους άγιους της πίστης μας και τους εθνομάρτυρες του έθνους μας (κάποιοι φρόντισαν να εξαφανίσουν τις εικόνες ηρώων από τις σχολικές αίθουσες και να τις αντικαταστήσουν από την «ξενοφοβία» το «ρατσισμό» και την «ανακύκλωση»!)
• αν πρότυπό μας δεν ήταν  ο όμορφος και επαγγελματικά πετυχημένος «δυτικός» άνθρωπος  αλλά ο τίμιος μεροκαματιάρης, ο άνθρωπος που είναι δίπλα στο Θεό και Αυτόν σκέφτεται, σ Αυτόν ελπίζει και Αυτόν αγαπά και υπηρετεί με τη ζωή του
• αν αντικαθιστούσαμε τη μάσκα της «επιτυχίας» με την ταπείνωση, με την μετάνοια, με την απλότητα
• αν ξαναγυρνούσαμε και πάλι στα χωριά μας, στις παραδόσεις και στις αξίες μας, αν αντικαθιστούσαμε την έξοδο στο μπαρ με μια απλή τσικουδιά κι ένα ντόπιο κρασί και τα τα ξένα αλλόκοτα ακούσματα με νησιώτικα τραγούδια, κρητικές μαντινάδες και ηπειρώτικα μοιρολόγια
• αν σταματούσαμε να «παρκάρουμε» τα παιδιά μας σε παιδικούς σταθμούς και στο «ίντερνετ» και η μάννα γινόταν και πάλι μάννα και όχι πετυχημένη επαγγελματίας
  

ίσως επιστρέφοντας στις ρίζες μας, βρίσκαμε πάλι το δροσερό νερό, που πότισε αιώνες και αιώνες και τρέχει ακόμη δίπλα σας, έτοιμο να μας ξεδιψάσει.

 Δίπλα μας είναι η λύση.

Στην ενορία σου, σε ένα κοντινό μοναστήρι, στον ταπεινό λευίτη ιερέα, στην όμορφη βραδινή αγρυπνία, στο χέρσο πλέον χωράφι του πατέρα σου, στο χαμόγελο του παππού, αυτού που έκλεισες στο γηροκομείο και του παίρνεις τη σύνταξη, στο αγέννητο παιδί σου, που προτίμησες να σκοτώσεις κάνοντας αμνιοπαρακέντηση γιατί ήθελες να βεβαιωθείς ότι δεν θα είχε σύνδρομο down, αφού τότε θα κατέρρεε το δυτικό πρότυπο της «ευτυχίας σου».

 Πηγή:  http://istologio.org/?p=3794