Η αλήθεια είναι πως νοιώθω ενοχές! Ναι! Και πολλές μάλιστα...Νοιώθω ενοχές γιατί ξύπνησα με χαρά ενώ όλοι είναι στη γκρίνια! Νοιώθω ενοχές που είμαι υγιής, σε έναν κόσμο που όλοι πιστεύουν πως είμαστε άρρωστοι! Νοιώθω ενοχές που αγαπώ, σ΄έναν κόσμο που όλοι πιστεύουν πως προδίδει! Νοιώθω ενοχές που εμπιστεύομαι, σ΄έναν κόσμο που όλοι πιστεύουν πως είναι άπιστος! Νοιώθω ενοχές που βλέπω την ομορφιά

, σ΄έναν κόσμο που όλοι πιστεύουν πως είναι άσχημος! Νοιώθω ενοχές που γελάω, σ΄έναν κόσμο που όλοι πιστεύουν, πως είναι για κλάματα! Νοιώθω ενοχές που κάνω όσο μου "κόβει" το καλό, σ΄εναν κόσμο που όλοι πιστεύουν πως πρέπει να κάνεις το κακό για να επιβιώσεις! Νοιώθω ενοχές ενώπιον των ανθρώπων, αλλά όπως είπε και η μητέρα Τερέζα: "..ούτως ή άλλως ποτέ δεν είναι τα πάντα ανάμεσα σε μας και τους άλλους, αλλά όλα είναι πάντα ανάμεσα σε μας και το Θεό..."

~ Ξένια Γιαννάκη ~

Πηγή: http://lifeshare.gr/ 

 

 

Φοβίες στην αγάπη

Τελευταία με προβληματίζει το θέμα της φοβίας στην αγάπη. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που καταστρέφουν ό,τι όμορφο έχουν στη ζωή τους απο φόβο. Οι άνθρωποι φοβούνται την απόρριψη, φοβούνται τον πόνο, φοβούνται το ρίσκο, φοβούνται το άνοιγμα στον άλλο, φοβούνται να εμπιστευτούν, φοβούνται να γίνουν ευάλωτοι, φοβούνται την πτώση, ακόμη και την ίδια την αιώρηση, ακόμη και την ίδια την

εκστατική στιγμή της πληρότητας που δίνει η αγάπη, ακόμη κι αυτή, τη φοβούνται.. Όπου νοιώσουν αυτή την ακατανίκητη ορμή να ξυπνά μέσα τους, εκεί επιλέγουν να πονέσουν τον άλλο πρώτοι, να υποτιμήσουν την ομορφιά της σχέσης και να την υποβιβάσουν σε κάτι το ευτελές. Πάντα και παντού οι ίδιοι φόβοι... Όλοι μας δέσμιοι. Πόσο πιο εύκολο θα ήταν να κάναμε, χωρίς λογοκρισία, αυτό που αισθανόμαστε..! Όλα θα ήταν τόσο πιο όμορφα, τόσο πιο ελεύθερα..


Δεν θέλω να φοβάμαι. Θέλω να είμαι ελεύθερη.

Δεν θέλω δίπλα μου ανθρώπους που υποτάσσονται στους φόβους τους.

Θέλω δίπλα μου ανθρώπους, που πολεμάνε κάθε μέρα να είναι ελεύθεροι.

Ελεύθεροι και εκτός τόπου και χρόνου! :-)


Απόσπασμα απ'το κείμενο "Ασυνάρτητα" απ'τα "αποστάγματα καρδιάς".

Πηγή: http://aoratigonia.blogspot.gr/2012/07/blog-post_10.html 

 

 Αδικίας λόγος..

 

Αν κάποια στιγμή μας αδικήσουν, όπως κι εμείς έχουμε σίγουρα πράξει σε άλλους στη ζωή μας, ας μη σπεύσουμε να τους κακοχαρακτηρίσουμε ή να γεμίσουμε πίκρα στη ψυχή μας. Να θυμόμαστε οτι ο άνθρωπος είναι ατελής και είναι ανθρώπινο να σφάλλει στη κρίση του κάποιες στιγμές. Είναι βέβαια τόσο δύσκολο αυτό, αλλά αρκεί να ξεκινήσουμε την προσπάθεια και ο Θεός θα κάνει τα υπόλοιπα.
Πόσες φορές έχω πικραθεί κι έχω στενοχωρηθεί κι έχω αφήσει τον εαυτό μου να βουλιάξει σε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, επειδή ένοιωσα αδικημένη... Κι όμως, βαθιά μέσα μου, ξέρω, πως είναι ο εγωισμός μου που επαναστατεί, τίποτε άλλο. Γιατί εμείς πάντοτε ξέρουμε με τί πρόθεση ενεργούμε, και όσο και να παρερμηνεύσει ο άλλος τις προθέσεις μας, δεν παύουμε εμείς οι ίδιοι να ξέρουμε την αλήθεια. Άρα, γιατί να θλιβόμαστε; Μήπως τάχα πράξαμε ό,τι πράξαμε για να λάβουμε αναγνώριση; Μήπως ζητάμε εύσημα;
Αν ναι, τότε καλώς ήρθε η αδικία για να μας διδάξει οτι είμαστε κι εμείς σε λάθος πορεία και πρέπει να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας και να καθαρίσουμε τον λογισμό μας. Ας απαντήσουμε με προσευχή. Αυτή είναι η μόνη σωστή αντίδραση σε κάθε δράση. Έτσι η αδικία θα γίνει αφορμή τόσο αυτοδιόρθωσης , όσο και προσευχής προς το πρόσωπο που μας αδικεί...

Υ.Γ.Κλείνω με μία φράση , που μόλις διάβασα: ''Καυστήρας του Χριστού είναι ο κάθε άνθρωπος, και καυτηριάζει το πάθος μου...''

                                                     Σ.

  Πηγή: http://apostagmatakardias.blogspot.gr/2011/08/blog-post_11.html

Να σε κοιτώ να πονάς...

Την νοιώθω την δυστυχία ΣΟΥ, την νοιώθω ως το μεδούλι, και γίνομαι κομμάτια...Το’ ξερα πάντα πως η Αγάπη κάνει θαύματα, πως σβήνει αποστάσεις, πως ζει, υπάρχει πέρα από τον χωροχρόνο. Μα, τώρα που το βιώνω, δεν μπορώ να χωρέσω στο εύρος της ύπαρξής μου το μεγαλείο αυτό που ξετυλίγεται μέσα μου, νοιώθω πως δεν χωρά στα όρια της ψυχής μου, πως πρέπει κι άλλο, κι άλλο να μεγαλώσω τις φτερούγες μου, να τις απλώσω κι άλλο, κι άλλο, πάντα πιο πολύ... Πάντα

η Αγάπη μου ζητάει κι άλλο, πάντα κάτι παραπάνω. Να απλωθώ πέρα από τις κορφές των βουνών, να γίνω κάτι άυλο, δίχως όρια....!!! Να πετάξω από πάνω μου, σαν ρούχο τρύπιο, κάθε όριο...!!!
Με δεμένα τα χέρια, στέκω από μακριά , κι όμως λίγες ανάσες μακριά σου, να σε κοιτώ να πονάς. Το πιο σκληρό βασανιστήριο να επαναλαμβάνεται κάθε χαραυγή: Λίγες ανάσες μακριά σου, να σε βλέπω να πονάς, να υποφέρεις κάτω από το βάρος του φορτίου σου, κι εγώ με ανοικτά φτερά να προσπαθώ να σου ρίξω λίγη σκιά να ξαποστάσεις. Μόνο αυτό. Να μην μπορώ τίποτε άλλο. Εγώ ακροβάτης πάνω σε τεντωμένο σκοινί κι εσύ ένας παλιάτσος με ένα χαμόγελο πλασμένο από μπογιές. Ίσως κάπου κάπου να πέφτει μπροστά στον μικρό παλιάτσο η σκιά ενός μικρού ακροβάτη που περπατά στις άκρες των δαχτύλων του και κάνει άλματα στου ήλιου την δύση, λίγο πριν πέσει το φως. Κόψε το σκοινί και ρίξε με στην αγκαλιά του ωκεανού, Θεέ μου, και χάρισε στον γλυκό μου παλιάτσο ένα όμορφο χαμόγελο, όχι από μπογιές, μα από της ειρήνης Σου την γλύκα πλασμένο...!

Σ.

 

Πηγή: http://apostagmatakardias.blogspot.gr/

 

 

Και ο Μούστος βράζει.........

προετοιμάζεται για να γίνει πετιμέζι...................

 

 «Να υπάρχω μονάχα, να σ’ αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια. Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τα αυτονόητα και τα φυσικά. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω και εντελώς σε αποδέχομαι. Γλίτωσα από το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω. Γιατί δεν θες παρά ότι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι είμαι έρχεσαι.»

~ Απόσπασμα απο το βιβλίο Η μοναξία είναι απο χώμα,Μάρω Βαμβουνάκη ~

Οι φίλοι σου, η παρέα σου..

Είχα διαβάσει κάπου ότι τίποτα από μόνο του δεν είναι τέλειο, αν δεν έχεις κάποιον να το μοιραστείς. Η παρέα είναι αυτή που μας κάνει να περνάμε καλά, η παρέα μάς δίνει χαρά, μας "απογειώνει".
Αν η παρέα σου, οι φίλοι σου αγαπούν και τον Χριστό, τότε, όσο πλησιάζει ο καθένας από την παρέα σου τον Χριστό τόσο δένεστε και μεταξύ σας! Ανεπαίσθητα, αβίαστα, ειλικρινά... Είναι σαν να έχουμε ομόκεντρους κύκλους όπου στο κέντρο είναι ο Χριστός και σε τρο

χιές στους άλλους κύκλους είναι οι φίλοι σου και εσύ. Όταν προσπαθούν όλοι να πλησιάσουν προς το κέντρο (τον Χριστό) τότε πλησιάζουν και μεταξύ τους!
Επηρεάζουμε τους φίλους μας και επηρεαζόμαστε απ'αυτούς. Σε μια ομιλία είχα ακούσει κάτι σχετικό: "Αν μπεις σε ένα κατάστημα με αρώματα, βγαίνοντας θα μυρίζεις και συ άρωμα. Αν είσαι σε μέρος όπου έντονα μυρίζει τσιγάρο, τότε βγαίνοντας και συ θα μυρίζεις τσιγάρο..." Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους φίλους.
Προσπάθησε πάντα να έχεις τους πιο καλούς φίλους!

http://aoratigonia.blogspot.gr/2010/12/blog-post_430.html

Φίλος είναι εκείνος που σου δίνει την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου.♥
Τζ. Μόρισον

Πάντα χρειάζεται να ξέρουμε πότε πρέπει να κλείσουμε ένα κεφάλαιο της ζωής μας και να γυρίσουμε σελίδα.Αν, όμως, επιμένουμε να παραμένουμε στα ίδια περισσότερο απ',οτι πρέπει, θα χάσουμε το νόημα και την ευχαρίστηση για το υπόλοιπο της ζωής.
~ Paulo Coelho Το Πέμπτο Βουνό ~