~Έξω απο το παράθυρό μου~

Έξω απο το παράθυρο μου ουρλιάζει ο Άνεμος
μέσα στο μυαλό μου ξύπνησε πάλι ένας Δαίμονας
που χρόνια τώρα προσπαθώ να κατευνάσω
η Δίψα με καίει
της Ζωής τα μυστικά,
της Αλήθειας τα Πάθη
του Έρωτα το κουφάρι να σέρνω
το Εγώ μου να κρεμώ σε μεθυστικές απρέπειες θυμάμαι
πως να σταθείς στην Λησμονιά μπροστά ακέραιος
τι να πείς στο είδωλο σου που σε κοιτά με απορία
που Χάθηκες
τι έφταιξε,γιατι την Ζωή λαχτάρησα
και άφησα την Νιότη να χαθεί μέσα στης νικημένης Ψυχής μου την ομίχλη
την Αγάπη γύρεψα,
σαν άλλος Σταυροφόρος να κατακτήσω
τον άγιο τόπο της ευτυχίας
με νίκησε η θέληση μου η ίδια
με τσάκησε η καρδιά
και τώρα πως να ησυχάσει πως να παρηγορηθεί
και σε ποιά αγκαλιά να κοιμήσει το δάκρυ.

"Καλυψώ Διακίδη"

"Οταν Κάποτε ο Άνθρωπος θα κάνει μάτ στο μίσος θα έχει κερδίσει την αιωνιότητα....

Κάθε ένας από εμάς..

ένας κρίκος αγάπης και ανθρωπιάς..
αν το αποφασίσουμε.
Ψυχές που λαχταράνε ίδια όνειρα.
Κυνηγούν ίδιες χίμαιρες...
Αποσβολωμένοι κοιτούν το χάος
που φέρνει η προσκόλληση στην ύλη...
στην επιφάνεια...στην οργή.
Άνθρωποι που παλεύουν να κρατήσουν
την ουσία της ύπαρξής τους,
πέρα από ανθρώπινα μέτρα και να αγγίξουν το θεϊκό.
Ποιητές και μονομάχοι
σε μια παρτίδα σκάκι με αντίπαλους δυνατότερους φαινομενικά.
Βασιλιάδες χωρίς θρόνους
Βασίλισσες που πέφτουν μα δεν χάνουν τον πόλεμο..

'Καλυψώ Διακίδη'

Αργοπερπατώντας στον πλανήτη Έρωτα
κατέρρευσα γυμνή,
αφήνοντας ανάσες-χνάρια
για να περπατήσεις.
Ξέχασα πίσω την σκιά μου
και τσαλάκωσα την σάρκα μου.
Μιλούσε μόνο η ψυχή πάνω στα χείλη σου
Άνθιζε και αιμορραγούσε την ίδια στιγμή..

Μισό το πρόσωπο.
μα εγώ αγάπησα ολόκληρη,
την οδύνη και την Τρέλα σου
που στέναζε μαζί με τα λυκόφωτα ρέκβιεμ.

Μην πεις τίποτα..
Όλα στάθηκαν
πριν συναντήσουν το Αιώνιο..
Και η ανάσα πάγωσε,
στην θέα της σπασμένης ορχιδέας..
λίγο πριν γεννηθεί ο πρώτος της ανθός..

"Καλυψώ Διακίδη"

Παιχνίδια στη θάλασσα.................

Εμπρός κοιτάζω τ' αναμμένα μου κεριά...................

Του μελλοντος η μερες στεκοντ'εμπροστα μας
σα μια σειρα κερακια αναμενα-
χρυσα, ζεστα, και ζωηρα κερακια.

Οι περασμενες μερες πισω μενουν,
μια θλιβερη γραμμη κεριων σβυσμενων.
Τα πιο κοντα βγαζουν καπνον ακομη,
κρυα κερια, λυωμενα, και κυρτα.

Δεν θελω να τα βλεπω, με λυπει η μορφη των,
και με λυπει το πρωτο φως των να θυμουμαι.
Εμπρος κυτταζω τ'αναμμενα μου κερια.

Δεν θελω να γυρισω να μη διω και φριξω
τι γρηγορα που η σκοτεινη γραμμη μακραινει,
τι γρηγορα που τα σβηστα κερια πληθαινουν.
                                                            "Κ.Π. Καβάφης"

Πές οτι θές.................

 

~Spring Lovely~

~SpRiNg~

 

  Ρώτησαν την αμυγδαλιά, αν υπάρχει Θεός

και η αμυγδαλιά άνθισε ...

                                                   (Ν. Καζαντζάκης)

Η μνήμη του Έρωτα..

Κι όταν δεν κολυμπάμε ο ένας μέσα στον άλλο...

περπατάμε πάνω στις τρυφερές μας μνήμες..

και αυτό μας κρατά ζωντανούς..

Μια κλωστή ανάμνησης...μια αχτίδα ήλιου.. μια ρωγμή..

μέσα στον χρόνο που πάτησε πάνω στα όνειρα μας...

Κι όταν δεν ταξιδεύει το βλέμμα,

μέσα στο βλέμμα,

έχουμε αφήσει τις αποσκευές μας…

μικρά αγγίγματα..

ένα…σε αγαπώ..

ένα φιλί..

να κάνουν σεργιάνι,

πάνω στα αποτυπώματα

που άφησε ο ιδρώτας..

Οι αναπνοές μας γίνονται ακόμα πιο γρήγορες.

τόσο που μας πνιγούν..

αφήνουμε το σκοτάδι να καλύπτει τις μορφές

που συναντιούνται σε έρημα όνειρα

και τα ανασταίνουν έστω για λίγο..

μέχρι να ανακτήσουμε ξανά την ανάσα μας..

να μπορούμε να ζούμε..

μέχρι το επόμενο…αντίο…

" Καλυψώ Διακίδη"